تماس با ما   صفحه اصلي   نقشه سایت   انگليسي   العربيه   اردو  
مصوبات و قوانین > مصوبات > مصوبات شورای فرهنگي و اجتماعي زنان > «سياست‌هاي ارتقاء مشاركت زنان در آموزش عالي»
نسخه چاپي

«سياست‌هاي ارتقاء مشاركت زنان در آموزش عالي»


«سياست‌هاي ارتقاء مشاركت زنان در آموزش عالي»
جلسه شماره 490 | مورخ 1383/04/20


مصوبه شورای فرهنگی اجتماعی زنان و خانواده
جلسات
   500، 499، 496، 495، 493، 491، 490
مورخ 
  83/05/03 ، 04/20/ 83 ،83/09/07 ،83/08/21 ، 83/07/11 ، 06/28/ 83 ، 06/16/ 83 ، 1383/05/31
    
مصوبه شورای  عالی انقلاب فرهنگی
جلسه 570    مورخ 1384/07/26
_____________________________


متن مصوبه
شـوراي عـالي انقـلاب فـرهنگي در جلسـه 570 مـورخ 1384/07/26 سياست‌هاي ارتقاء مشاركت زنان در آموزش عالي را به شرح ذيل تصويب نمود:

مقدمه
زنان كشور ما نيمي از افراد جامعه را تشكيل مي‌دهند و سازندگان و پرورش‌دهندگان نسل‌هاي آينده‌اند و منبع انساني بالقوه مهمي در توسعه علمي، اجتماعي و فرهنگي كشور محسوب مي‌شوند بنابراين بايد در نظر گرفتن جايگاه شان در نظام اسلامي و شناخت موقعيت كنوني آنان به گونه‌اي برنامه‌ريزي شود تا امكان پرورش كامل استعدادهايشان مهيا شود و با كاهش فاصله قابليت‌هاي علمي زنان و مردان، بسياري از مشكلات فرهنگي- اجتماعي و اقتصادي را حل نمود و از طرفي تمام اعضاي خانواده و اجتماع در بهره‌وري از آن سهيم خواهند شد. خوشبختانه در پرتو پيروزي انقلاب اسلامي ايران، زمينه‌هاي مناسبي براي استقبال زنان به آموزش عالي فراهم شد و افق‌هاي تازه‌اي براي ايفاي نقش مؤثرتر زنان تحصيل‌كرده و متخصص در عرصه‌هاي مختلف گشوده شد. اما عليرغم افزايش كمي و رشد آماري دانشجويان دختر در رقابت تنگاتنگ جهت ورود به دانشگاه، مشكلاتي در چشم‌انداز آينده آموزش عالي زنان و بهره‌گيري از توانمندي‌هاي آنان ديده مي‌شود كه شوراي عالي انقلاب فرهنگي بر همين اساس سياست‌هاي ارتقاء مشاركت زنان در آموزش عالي را به شرح ذيل تصويب نموده است:
 
فصل اول: اهداف
  1. ارتقاء سطح فرهنگي،‌تعميق باورهاي ديني و رشد فرهنگ عفاف و فضائل اخلاقي و حرفه‏اي؛
  2. ايجاد فرصت و امكانات عادلانه و رفع تبعيضات ناروا در تربيت نيروي متخصص زن به منظور بهره‌گيري از تخصص آنان در توسعه و تعالي كشور؛
  3. توسعه كمي و كيفي آموزش عالي زنان در كسب مدارج بالا؛
  4. توسعه مشاركت زنان متخصص در سطح مختلف مديريت آموزش عالي كشور؛
  5. افزايش توانمندي و كسب مهارت‌هاي لازم براي زنان جهت ايفاي مؤثرتر مسئوليت‌هاي فرهنگي، خانوادگي و اجتماعي زنان.
فصل دوم: سياست‌هاي مربوط به برنامه‌هاي آموزشي
  1. برنامه‌ريزي و اتخاذ تدابير لازم جهت توسعه آموزش عالي زنان در كليه سطوح علمي دانشگاه‌ها و مراكز آموزش عالي؛
  2. افزايش كمي و كيفي سطح آموزش و مهارت‌هاي اختصاصي زنان  و تنوع‌بخشي به رشته‌هاي دانشگاهي متناسب با نقش آفريني آنان در عرصه‌هاي مختلف زندگي؛
  3. اهتمام بر برنامه‌ريزي آموزشي و تدوين منابع درسي متناسب با نيازها و نقش‌آفريني‌هاي زنان در خانواده و اجتماع؛
  4. اتخـاذ تـدابيـر قانـوني و آمـوزشي انـعطاف‌پـذير و متناسـب با مسئوليت‌هاي خانوادگي زنان (همسري و مادري)؛
  5. اتخاذ تدابيـر مناسـب جهـت تحصـيل دانشجويـان دختـر در دانشگاه‌هاي محل اقامت خود؛
  6. توسعه كمي و كيفي رشته‌هاي تحصيلي و منابع درسي مربوط به زنان و خانواده به منظور تبيين نظام‌مند مباني اسلام در زمينه شخصيت، حقوق و مسئوليت‌هاي زنان و خانواده؛
  7. توسعه كمي و كيفي امكانات آموزش عالي براي دختران در نقاط محروم جهت رشد استعداد آنها و دسترسي به سطوح بالاي آموزشي.
فصل سوم: سياست‌هاي مربوط به پژوهش و فن‌آوري
  1. اتخاذ تدابير مناسب جهت توسعه مشاركت اعضاي هيأت علمي و دانشجويان زن در برنامه‌هاي تحقيقاتي دانشگاه‌ها و مراكز پژوهشي؛
  2. تخصيص بخشي از امكانات، ‌اعتبارات پژوهشي، موضوعات و منابع تحقيقات به مسائل و موضوعات مورد نياز زنان؛
  3. حمايت از محققين زن در بخش پژوهش و فن‌آوري و تلاش جهت رفع مشكلات آنان و بهبود زندگي مادي و معنوي آنان؛
  4. ‌توسعه ارتباط علمي اعضاي‌ هيأت علمي و محققين و دانشجويان تحصيلات تكميلي زن به دانشگاه‌ها و مجامع علمي خارج از كشور؛
  5. حمايت از تشكيل و توسعه انجمن‌هاي علمي زنان؛
  6. تخصيص امكانات علمي و پژوهشي مناسب جهت جذب نخبگان علمي زن؛
  7. توسعه و ساماندهي واحدهاي پژوهشي زنان به منظور ارتقاء وضعيت پژوهش؛
  8. توسـعه مـشاركت اعـضاي هيأت عـلمي و پژوهشـگر زن در فـعاليت‌هاي مـربـوط به پـارك‌هاي فـن‌آوري و شهرك‌هاي تحقيقاتي.
فصل چهارم: سياست‌هاي مربوط به منابع انساني
  1. برنامه‌ريزي جامع و راهبردي در خصوص تربيت زنان متخصص و مورد نياز جامعه در راستاي توسعه و تعالي كشور؛
  2. ايجاد فرصت عادلانه با تأكيد بر اصل تعهد و تخصص و شايسته‌سالاري در جذب و بهره‌گيري از توانمندي‌هاي زنان متخصص در نظام مديريتي به عنوان اعضاي هيأت علمي در دانشگاه‌ها و مراكز آموزش عالي؛
  3. افزايش مشاركت اعضاي هيأت علمي زن در برنامه‌ريزي آموزشي و فرهنگي؛
  4. افزايش مشاركت اعضاي هيأت علمي زن در برنامه‌ريزي آموزشي دانشگاه‌ها؛
  5. ارتقاء سطح علمي، آموزشي، پژوهشي و مديريتي زنان در دانشگاه‌ها از طريق دوره‌هاي تخصصي، فرصت‌هاي مطالعاتي و ... در كوتاه‌مدت و دراز مدت ؛
  6. توسعه دانشگاه‌ها و مراكز آموزش عالي خاص زنان.
 
فصل پنجم: سياست‌هاي مربوط به امور فرهنگي- اجتماعي
  1. توسـعه‌ آگاهـي‌هـاي دينـي و فـرهـنگي دانـشجـويان دخـتر در عقيده‌مندي و پاي‌بندي به ارزش‌ها و حدود الهي و ايجاد مصونيت در برابر القاي شبهات ديني در برنامه‌ريزي‌هاي فرهنگي؛
  2. توسعه و تقويت فرهنگ عفاف و حجاب و رعايت اصول و موازين اسلامي از طريق برنامه‌هاي آموزشي و فرهنگي دانشگاه‌ها و ضرورت نظارت صحيح بر حاكميت اين موازين در فضاي فرهنگي دانشگاهي؛
  3. اهتمام به معرفي اسوه‌ها و الگوهاي مناسب از مفاخر زنان مسلمان در عرصه‌هاي گوناگون در برنامه‌هاي فرهنگي و متون آموزشي دانشگاه‌ها؛
  4. تقويت هويت ملي و ديني و روحيه اعتماد به نفس و خودباوري در زنان و دختران دانشگاهي از طريق برنامه‌هاي فرهنگي؛
  5. توسعه و تعميق بينش سياسي دانشجويان به منظور دفاع از نظام اسلامي و مقابله با تهاجم فرهنگي؛
  6. حـمايت و تقـويت حـضور و مـشاركت دخـتران دانـشجو در فعاليت‌هاي انجمن‌ها و تشكل‌هاي فرهنگي- اجتماعي دانشگاه‌ها؛
  7. ايجاد زمينه مناسب جهت پيشگيري از بروز آسيب‌هاي اجتماعي دختران دانشجو با تأكيد بر وضعيت دانشجويان غيربومي و تفاوت‌هاي فرهنگي- اقتصادي و اجتماعي آنان با ساير دانشجويان.
فصل ششم: سياست‌هاي مربوط به امور خدماتي و رفاهي
  1. توسعه خدمات مشاوره‌اي رايگان در زمينه‌هاي علمي، فرهنگي، ازدواج و مشكلات خانوادگي براي دانشجويان دختر (خصوصاً دانشجويان جديدالورود به شهرهاي بزرگ) ؛
  2. توسعه كمي و كيفي خدمات مادي و معنوي به دانشجويان دختر نيازمند و بهبود وضعيت تحصيلي آنان؛
  3. توسعه كمي و بهبود وضعيت خوابگاه‌هاي دانشجويان دختر براساس ميزان پذيرفته‌شدگان در دانشگاه‌ها و افزايش مشاركت آنان در فعاليت‌هاي فرهنگي و اجتماعي و اداره خوابگاه‌ها ؛
  4. توجه به تأمين و غني‌سازي اوقات فراغت دانشجويان دختر و توسعه امكانات ورزشي به عنوان عامل مهم در سلامت، افزايش بهداشت رواني و روحيه نشاط و مصونيت در برابر آسيب‌هاي اجتماعي ؛
  5. ايجاد تسهيلات، امكانات و خدمات لازم و مناسب براي دانشجويان دختر به منظور ايفاي هم‌زمان مسئوليت همسري و مادري و آموزشي آنان (انعطاف در ساعت كار، افزايش مدت مرخصي زايمان، ساعت شيردهي، امكانات نگهداري فرزند، خدمات بيمه‌اي و ...) ؛
  6. حمايت از تشكيل و توسعه تشكل‌هاي صنفي و رفاهي دانشجويان، مديران و اساتيد زن به منظور بررسي مشكلات خود در امور اقتصادي و اجتماعي ؛
  7. توسعه و تقويت منابع، تجهيزات و امكانات آموزشي و كمك آموزشي (بانك اطلاعات، كتابخانه و ...) مورد نياز دانشجويان، اساتيد و مديران زن در دانشگاه‌ها.
فصل هفتم: سياست‌هاي مربوط به اشتغال زنان فارغ التحصيل
  1. اتخـاذ تدابيـر لازم جهت هدايـت تحصيلي دختـران در انتخاب رشتـه‌هاي تـحصيلي، متنـاسب با مسئوليت‌هاي خانوادگي و آينده شغلي آنان ؛
  2. بهره‌گيري مناسب و تخصصي از مشاركت كمي و كيفي زنان آموزش ديده و فارغ‌التحصيل به عنوان سرمايه‌هاي ملي در برنامه‌هاي توسعه در راستاي بهره‌وري مناسب از نظام آموزشي كشور و ايجاد توسعه پايدار و متوازن ؛
  3. استفاده بهينه از تجارب علمي و فرهنگي زنان دانشگاهي و حوزوي در مجامع ملي و بين‌المللي؛
  4. ايجاد هماهنگي جهت ايجاد فرصت‌هاي شغلي به منظور بهره‌وري نظام‌مند و مناسب از نظام آموزش عالي دولتي زنان با توجه به صرف منابع و جلوگيري از اتلاف آن.